آزمایش فیبرینوژن
آزمایش فیبرینوژن Fibrinogen
آزمایش فیبرینوژن Fibrinogen یک آزمایش خون است که برای بررسی سطح فیبرینوژن استفاده می شود. فیبرینوژن پروتئینی است که در کبد ساخته می شود و به لخته شدن خون کمک می کند. در صورت خونریزی بیش از حد، پزشک ممکن است آزمایش فیبرینوژن یا تست (فعالیت فاکتور I) را تجویز کند. اگر سطح فیبرینوژن کم باشد، ممکن است لخته شدن خون دشوار باشد، به همین علت، برای افزایش سطح آن، درمان های داخل وریدی (IV) تجویز می شود.
این آزمایش می تواند برای تشخیص، نظارت و غربالگری شرایط مختلف مرتبط با لخته شدن خون، خونریزی و عملکرد کبد استفاده شود.
دو نوع آزمایش خون فیبرینوژن وجود دارد:
آزمایش فعالیت فیبرینوژن:
این آزمایش با بررسی مدت زمان تشکیل لخته خون، به بررسیب عملکرد فیبرینوژن می پردازد. اگر زمان زیادی طول بکشد، می تواند به این معنی باشد که فیبرینوژن به خوبی عمل نمی کند یا سطح آن کمتر از حد معمول است.
آزمایش سطح فیبرینوژن:
این آزمایش برای اندازه گیری سطح Fibrinogen در خون استفاده می شود.
آزمایش فیبرینوژن چه زمانی درخواست می شود؟
در صورت داشتن علائمی که می تواند به Fibrinogen کم اشاره داشته باشد، مانند موارد زیر، پزشک ممکن است این آزمایش را درخواست کند:
- خونریزی لثه
- خونریزی در دستگاه گوارش (GI)
- خون در ادرار یا مدفوع
- سرفه خونی
- کبودی بیش از حد
- خونریزی بینی مکرر
- پارگی طحال
همچنین در صورت وجود موارد زیر ممکن است آزمایش فیرینوژن انجام شود:
نتایج انعقاد غیر طبیعی مانند آزمایش زمان پروترومبین (PT) یا زمان ترومبوپلاستین جزئی فعال (APTT)، که سرعت لخته شدن خون را اندازه گیری می کند.
- نشانه های اختلالات لخته شدن خون
- علائم انعقاد داخل عروقی منتشر، یک اختلال لخته شدن شدید
- نشانه های اختلالات ژنتیکی
- سقط مکرر جنین
دلایل درخواست آزمایش فیبرینوژن:
تشخیص: به شناسایی علت خونریزی بیش از حد یا تشکیل لخته خون کمک می کند.
نظارت: پیشرفت بیماری یا پاسخ به درمان را پیگیری می کند، به ویژه در موارد درمان جایگزینی فیبرینوژن
غربالگری: خطر ابتلا به یک مشکل سلامتی، مانند خونریزی بیش از حد قبل از جراحی را ارزیابی می کند.
گاهی اوقات، از آن برای تشخیص احتمال ابتلا به بیماری قلبی نیز استفاده میشود. دلیل این امر این است که سطح بالای Fibrinogen میتواند احتمال ابتلا به بیماری قلبی و سکته مغزی را افزایش دهد.
انواع کمبود فیبرینوژن
آزمایش های Fibrinogen ممکن است کمبود فیبرینوژن را تشخیص دهد. کمبود این پروتئین ممکن است به دلیل جهش ژنتیکی باشد. به این معنی که والدین شما، جهش ژنی را به شما منتقل کردهاند.
چند نوع کمبود فیبرینوژن عبارتند از:
آفیبرینوژنمی: زمانی است که هیچ فیبرینوژنی در خون وجود ندارد.
هیپوفیبرینوژنمی: زمانی است که سطح این پروتئین پایین است و بسیار شایع تر از آفیبرینوژنمی است.
دیسفیبرینوژنمی: زمانی است که سطح این پروتئین نرمال است، اما به درستی عمل نمی کند.
آمادگی قبل از آزمایش فیبرینوژن
پزشک ممکن است قبل از آزمایش دستورالعمل هایی را برای آماده شدن جهت آزمایش فیبرینوژن به شما ارائه دهد.
اگر رقیق کننده خون مصرف می کنید، ممکن است پزشک به شما دستور دهد که قبل از آزمایش، مصرف آنها را برای مدت کوتاهی متوقف کنید.
آب فراوان بنوشید، هیدراته ماندن، مایعات بیشتری را در رگ ها جریان می دهد و نمونه گیری را راحت تر می کند.
تقسیر نتایج
این آزمایش سطح Fibrinogen را بر حسب گرم در لیتر اندازهگیری میکند.
اگر سطح فیبرینوژن، بالاتر یا پایینتر از حد معمول باشد، می تواند به موارد زیر اشاره داشته باشد:
نتایج غیرطبیعی: ممکن است نشان دهنده موارد زیر باشد:
- بدن بیش از حد از فیبرینوژن استفاده می کند.
- کمبود فیبرینوژن
- تجزیه فیبرین
- خونریزی بیش از حد
سطح پایین فیبرینوژن: ممکن است با موارد زیر مرتبط باشد:
- انعقاد داخل عروقی منتشر (DIC)
سطح بالای فیبرینوژن: ممکن است با موارد زیر مرتبط باشد:
- بیماری کبد
- التهاب
- بیماری قلبی عروقی
- بارداری
مطالب مشابه:
