آیا بیماری ام اس باعث فلجی می شود؟

آیا بیماری ام اس باعث فلجی می شود؟

بیشتر افراد مبتلا به ام اس (MS) هرگز دچار ناتوانی شدید نمی‌شوند، اما این بیماری می‌تواند به اعصاب آسیب برساند. آشنایی با علائم و اقدام‌های پیشگیرانه به شما کمک می‌کند خطر فلجی را کاهش دهید.

آیا ام اس (MS) باعث فلج می‌شود؟

اگر به تازگی مبتلا به مولتیپل اسکلروزیس (MS) تشخیص داده شده‌اید، طبیعی است که نگران آینده و احتمال فلج شدن باشید. خبر خوب این است که طبق گزارش انجمن ملی ام اس، بیشتر افراد مبتلا به این بیماری هرگز دچار ناتوانی شدید نمی‌شوند. در واقع، حدود دو سوم بیماران در تمام طول عمر توانایی راه رفتن خود را حفظ می‌کنند؛ هرچند ممکن است برای کاهش خستگی، ضعف عضلانی یا مشکلات تعادلی از عصا، واکر، اسکوتر یا ویلچر استفاده کنند.

با این حال، چون روند بیماری در هر فرد متفاوت است، در موارد محدودی امکان بدتر شدن علائم و بروز فلج جزئی یا کامل وجود دارد. فلج به معنای عدم توانایی حرکت در یک عضو یا بخش بدن است که معمولاً همراه با اسپاستیسیته (سفتی عضلات) رخ می‌دهد.

علت بروز فلج در ام اس

ام اس یک بیماری خودایمنی التهابی مزمن است. در این بیماری، سیستم ایمنی بدن به میلین (پوشش محافظتی اطراف فیبرهای عصبی در مغز و نخاع) حمله می‌کند. آسیب به میلین باعث می‌شود پیام‌های عصبی بین مغز و عضلات مختل شوند و همین امر می‌تواند به فلج منجر شود.

با وجود این، فلج در بیماران ام اس نسبتاً نادر است. کمتر از یک سوم مبتلایان دچار درجاتی از فلج می‌شوند و بیشتر آن‌ها همچنان مقداری تحرک دارند. فلج کامل معمولاً تنها پس از سال‌ها پیشرفت بیماری و تخریب گسترده در نواحی مغز یا نخاع که کنترل حرکتی را بر عهده دارند، رخ می‌دهد.

آیا فلج در ام اس دائمی است؟

در نوع عودکننده-فروکش‌کننده (RRMS) که شایع‌ترین شکل ام اس است، گاهی حمله بیماری می‌تواند منجر به فلج موقت شود. این وضعیت ممکن است طی چند ساعت تا چند روز ایجاد شود، هفته‌ها یا ماه‌ها طول بکشد و سپس با بهبود نسبی یا کامل همراه باشد. با این حال، همه بیماران بهبود کامل را تجربه نمی‌کنند.

تفاوت فلج و ضعف عضلانی

بر خلاف تصور عمومی، فلج کامل در ام اس نادر است. آنچه شایع‌تر است، ضعف گسترده عضلات است که حدود 70 درصد بیماران گزارش کرده‌اند. ضعف و خستگی شدید عضلانی می‌تواند حرکت را دشوار کند، حتی بدون بروز فلج کامل.

علائم فلج در ام اس (MS)

فلج می‌تواند یکی از ناتوان‌کننده‌ترین علائم بیماری مولتیپل اسکلروزیس باشد، به‌ویژه زمانی که چند اندام را درگیر کند. این وضعیت معمولاً همراه با نشانه‌هایی مانند:

• خستگی شدید
• ضعف عضلانی
• اسپاسم‌های عضلانی
• سفتی اندام‌ها

فلج ممکن است به عوارض ثانویه‌ای مانند زخم بستر نیز منجر شود، به‌ویژه اگر بیمار نتواند وضعیت بدن خود را تغییر دهد. علاوه بر این، زندگی با فلجی می‌تواند سلامت روان فرد را تحت تأثیر قرار دهد؛ ناتوانی در راه رفتن یا رانندگی ممکن است به افت اعتمادبه‌نفس، مشکلات شغلی و آسیب به روابط اجتماعی منجر شود. حتی بدون بروز فلج، پژوهش‌ها نشان داده‌اند افراد مبتلا به ام اس 3 تا 10 برابر بیشتر از سایرین در معرض ابتلا به افسردگی قرار دارند.

چگونه می‌توان خطر فلج در ام اس را کاهش داد؟

هرچند هنوز درمان قطعی برای ام اس وجود ندارد، اما روش‌های موثری برای کاهش خطر پیشرفت بیماری و فلج در دسترس است. درمان با داروهای تعدیل‌کننده بیماری (DMTs) می‌تواند احتمال عود علائم و ناتوانی‌هایی مانند فلج را به میزان چشمگیری کاهش دهد. این داروها که به صورت خوراکی، تزریقی یا انفوزیونی تجویز می‌شوند، عملکرد سیستم ایمنی را تغییر داده و مانع حمله به اعصاب مغز و نخاع می‌شوند.

برای بهترین نتیجه لازم است:

• برنامه درمانی خود را به‌طور کامل دنبال کنید.
• به‌طور منظم با تیم پزشکی در ارتباط باشید.
• در صورت لزوم از مکمل‌هایی مانند ویتامین D (با نظر پزشک) استفاده کنید.
• از استعمال سیگار پرهیز کنید، زیرا پیشرفت بیماری را تسریع می‌کند.
• ورزش منظم داشته باشید تا از ضعف عضلات جلوگیری شود.
• از روش‌های کمکی مانند مدیتیشن، یوگا یا طب سوزنی در کنار درمان دارویی بهره ببرید.
• در صورت نیاز از مشاوره روانشناسی برای مدیریت اضطراب و افسردگی استفاده کنید.

درمان فلج ناشی از ام اس

فیزیوتراپی

فیزیوتراپی در تمام مراحل بیماری، از زمان تشخیص تا مراحل پیشرفته، سودمند است. همکاری با یک فیزیوتراپیست متخصص می‌تواند به بهبود تحرک، طراحی برنامه ورزشی متناسب با شرایط فردی، و معرفی وسایل کمکی (مانند عصا، واکر یا ویلچر) کمک کند. حتی در مواردی که بیمار تحرک محدودی دارد، فیزیوتراپی می‌تواند به مراقبان آموزش دهد که چگونه به‌طور ایمن در فعالیت‌های روزانه کمک کنند.

داروها

در صورت بروز حمله شدید همراه با فلج، پزشکان ممکن است کورتیکواستروئیدها را برای چند روز تجویز کنند تا التهاب کاهش یابد و بهبودی سریع‌تر اتفاق بیفتد.

داروی خوراکی آمپیرا (dalfampridine) می‌تواند به بهبود انتقال پیام‌های عصبی کمک کند و از ضعف تدریجی عضلات در طول روز جلوگیری کند.

نتیجه گیری

فکر کردن به فلج در ام اس ممکن است نگران‌کننده باشد، اما واقعیت این است که بیشتر مبتلایان هرگز دچار فلجی کامل نمی‌شوند. اگر احساس ضعف یا کاهش توان حرکتی در بدن دارید، هرچه زودتر با پزشک خود مشورت کنید. درمان به‌موقع می‌تواند شانس حفظ قدرت عضلانی و تحرک شما را افزایش دهد.

حضوری: با مراجعه به آزمایشگاه پاتوبیولوژی اوستا از خدمات مشاوره ژنتیک بهره‌مند شوید.

مطالب مشابه:

مولتیپل اسکلروزیس چیست؟

علائم بیماری ام اس (MS)

علائم آلزایمر در مراحل اولیه

علت سرگیجه و درمان آن

منبع: healthcentral